EVLİLİK ÜÇ AY, YÜKÜ BİR ÖMÜR!

Günümüzde bazı evliliklerin kuruluş süreci ile sona erişi arasındaki süre, düşündürücü bir noktaya ulaşmış durumda. İki hafta süren bir tanışma, birkaç ay içerisinde evlilik, ardından çocuk ve sonrasında yaşanan ilk tartışma, ilk kırgınlık…

Derken bir dilekçe, bir mahkeme kararı ve biten bir evlilik…

Ancak ortada çocuk varsa, mahkeme salonundaki süreç sona erse de annelik ve babalık bitmiyor.

Türkiye’de 2025 yılında 193 bin 793 çift boşandı. Bu boşanmalardan 191 bin 371 çocuğun etkilendiği belirtiliyor. Velayetlerin yaklaşık dörtte üçünün anneye verilmesi ise boşanma sonrasında çocukların bakım ve sorumluluğunun büyük ölçüde annelerin omuzlarında kaldığını ortaya koyuyor.

Gece ateşlenen çocuk…

Okul…

Doktor…

Servis…

Masraf…

Kaygı…

Bir imza birkaç dakika içerisinde atılabiliyor. Ancak o imzanın beraberinde getirdiği sorumluluklar, yıllarca hatta bir ömür taşınabiliyor.

EVLİLİK SADECE MUTLULUK DEĞİL, SORUMLULUKTUR

Kur’an-ı Kerim aile hayatını anlatırken sekînet, meveddet ve rahmet kavramlarına dikkat çekiyor.

Bugün ise bazı evliliklerin temeline farklı beklentiler taşınıyor:

Ego…

Mukayese…

Sosyal medya…

Aşırı beklenti…

Tahammülsüzlük…

İlk tartışmada “Anlaşamıyoruz.”

İlk kırgınlıkta “Bitti.”

Aileler devreye girdiğinde ise “Ben bunu çekemem.”

Peki evlilik neydi?

İki kusursuz insanın aynı çatı altında buluşması mı?

Hayır.

Çünkü kusursuz insan yok.

Evlilik biraz da birbirinin kusuruna rağmen aynı yolda yürüyebilmektir. Bazen susabilmek, bazen özür dilemek, bazen haklı çıkmaktan vazgeçip yuvayı koruyabilmektir.

Genç kızlarımıza “Mutlu ol.” diyoruz.

Elbette…

Ancak mutluluk her gün aynı sıcaklıkta yaşanan bir duygu değildir.

“Sev.” diyoruz.

Elbette…

Fakat sevginin de emek, sabır ve fedakârlık istediğini anlatmak zorundayız.

Peki sabrı kim öğretecek?

Vefayı?

Tahammülü?

Fedakârlığı?

Mesuliyeti?

Belki de bunların hepsi, düğün hazırlıkları kadar önemsenmeli; evlilik öncesinde gençlere anlatılmalı.

BOŞANMAK KOLAY, SONUÇLARI TAŞIMAK ZOR

Bir hususun da altını özellikle çizmek gerekiyor:

Boşanma davasını kadının açması, kusurun kadına ait olduğu anlamına gelmez.

Kusur erkekte olabilir, kadında olabilir ya da her iki tarafta da bulunabilir.

Ancak çocukların bu süreçte hiçbir kusuru yoktur.

Buna rağmen çoğu zaman en ağır bedeli onlar öder.

Bir evden diğerine…

Hafta sonu hesapları…

Bayram günleri…

Telefon saatleri…

Teslim vakitleri…

Çocuk daha hayatı öğrenmeden takvimi öğrenmek zorunda kalabilir.

İki yetişkin ayrılabilir.

Ancak çocuk, çoğu zaman iki hayatın arasında büyümeye devam eder.

GENÇLERİMİZE BÜYÜK SORUMLULUK DÜŞÜYOR

Genç kızlarımıza özellikle şunu söylemek gerekiyor:

Öfkeyle verilen kararın vadesi bazen çok uzun olur.

Mahkeme kararı bir sayfa olabilir.

Ancak sonrasında yaşanacaklar yıllarca sürebilir.

Çocuk varsa dosya kapanır, fakat sorumluluk bitmez.

Birkaç aylık öfkenin taksiti, bazen otuz yıl sürebilir.

Erkeğe de sözümüz var:

Kadın oyuncak değildir. Çocuk dekor değildir. Nikâh da hevesle kurulup öfkeyle dağıtılacak bir sözleşme değildir.

Bir öfkeyle evini dağıtan erkek de bunun sorumluluğunu taşır.

Bir heves uğruna yuvasını harcayan kadın da…

Çünkü aile, iki kişinin keyfine göre başlayıp bitecek sıradan bir beraberlikten çok daha büyüktür.

Aile; bir ahit, bir emanet ve bir mesuliyettir.

Çocuk varsa artık mesele yalnızca iki kişiyi ilgilendirmez.

Çünkü iki yetişkin ayrılabilir…

Ama çocuk, çoğu zaman o ayrılığın sonuçlarıyla birlikte büyür.

Bu nedenle evlilik öncesinde gençlerimize yalnızca “nasıl mutlu olunur?” sorusunu değil;

“Nasıl sabredilir, nasıl sorumluluk alınır, nasıl aile olunur ve bir çocuk için nasıl anne-baba kalınır?”

sorusunu da öğretmeliyiz.

Unutulmamalıdır ki;

Evlilik üç ay sürebilir…

Ama yükü bir ömür taşınabilir.

Selam ve dua ile…

Murat Gümüş