Kavgayı Bırakıp Şehri Konuşmanın Zamanı Gelmedi mi?

​Bir şehir düşünün; sokaklarında gürültünün değil, ortak aklın yankılandığı. Tepeden bakan bürokratların dosyalar arasına sıkışmış soğukluğu yok bu şehirde. Sahaya inen, vatandaşı dinleyen, "ben bilirim" kibirinden arınmış idareciler var.

​Havasından geçilmeyen, kenti sadece bir rant kapısı olarak gören sektör temsilcilerini de teğet geçmişiz bu hayalde. Kâr hırsını şehrin dokusuna saygıyla harmanlayan, taşın altına elini koyan bir iş dünyası... Hemen yanında ise "benim hakkım" demeden önce "komşumun hakkı" diyen, kurallara sivil bir disiplinle uyan vatandaşlar.

​Siyaset mi? Belki de hayalin en cesur kısmı burası. Aynı partinin rozetini taşıyıp da koltuk sevdasıyla birbiriyle yarışan, kamuoyunun önünde atışan siyasetçiler yok. Yan yana durmayı, tartışırken bile nezaketi korumayı başarabilen bir siyasi kültür hakim.

​Sadece siyasetçiler değil; odalar, sivil toplum kuruluşları, dernekler de birbiriyle yarıştırmak yerine aynı masa etrafında toplanmış. "Bu proje kimin imzasıyla anılacak?" kavgası bitmiş; "Bu şehre nasıl fayda sağlarız?" yarışı başlamış. Birbirinin paçasından çeken değil, yükünü hafifletmeye çalışan belediyeler ve kurumlar...

​Çok mu hayalperestiz? Belki. Günümüzün kutuplaşan, herkesin kendi sesine aşık olduğu kent hayatında böyle bir tablo, ütopik bir film sahnesi gibi duruyor.

​Ancak unutmamak gerekir ki şehirler, taş ve betondan ibaret değildir; orada yaşayan insanların zihniyetinin bir yansımasıdır. 

Bir şehri yaşanabilir kılan şey devasa binalar veya geniş bulvarlar değil; kurumların birbirine, vatandaşın kentine gösterdiği nezaket ve saygıdır.

​Kavgasız bir şehir hayal etmek bir çocuk saflığı değil, daha iyi bir yaşamı hak ettiğimize olan inancın sesidir. Ve belki de değişimin ilk adımı, böyle bir kentin mümkün olduğuna önce yönetenlerin, sonra da bizlerin inanmasıdır