BİZE EN ÇOK AYRILIK YAKIŞIYORDU

PAYLAŞ
BİZE EN ÇOK AYRILIK YAKIŞIYORDU

 

 

Bize en çok ayrılık yakışıyordu

Giderken birbirimizden götürdüklerimiz Canımızı en çok hatıralar acıtıyordu 

Her şey, dağınıktı benliğimiz gibi

Sonra toplardık yaşlı gözlerimizle

Arda kalan ne varsa

Ben sana yazdığım şiirleri yeni baştan okurdum

Satır aralarında ağlama molası

Geçip giden ömrümüze bakardım

Pişman mıydım bilmiyorum

Her ikimizde haklıydık

Biz severken tükenmeyi becerdik

En çok aşk sana yakışıyordu 

Bana bir şey olur diye ne çok korkuyordun

Severken gözlerini kısıyor

Bana ömrüm diyordun

Hiç bilmiyordun değil mi?

Sen severken, ben az az ölüyordum 

Gece hüzünlü konuşmalar birden sarılmalar

Hiç yoktan özlüyorum seni demelerin

Ne çok varmışsın bende

Giderken boşluğundaki yalnızlıklarım

Hoşça kal demiyordum sana 

Elveda için uzanan ellerin yoktu boşluğumda

Göğsümde saç tellerin

Masamda sana aldığım son karanfil çiçeğim

Boynu bükük şiirlerim

Sana gel diyen dilim

Sevmek için kalbim

Hüzünlü bakışlarım

Hep seni bekledik, hiç gelmedin

İnce bir sızıydı sevmelerim

Hayat veren dokunuşumdu parmaklarım

Yaşamaktı sarılmalarım

Seni çok özledim

Sevdiğim, kadınım 

Ömrümce sırtımı dayadığım 

Helalim, ahvalim, ahirimdin

 

Şair Mustafa (Kutluktemur)

BİNGÖL

 

  • Etiketler
HABERİ PAYLAŞ:
BUNLARA DA BAKIN