Haber merkezimize ulaşan ciddi iddialar, Malatya’da depremzede esnaf için umut olarak lanse edilen MATİM İş Merkezi dağıtım sürecinin kamu vicdanını derinden yaraladığını ortaya koyuyor.

İddialara göre; depremde iş yeri yıkılan esnafa tahsis edileceği duyurulan MATİM İş Merkezi’ndeki dükkânların, parmakla sayılacak kadar az sayıda gerçek depremzede esnafa verildiği, geri kalan büyük bölümün ise “eşe-dosta, ahbap-çavuş ilişkilerine, adamı olana” tahsis edildiği öne sürülüyor.

“DEPREMZEDE” KİMLİĞİ BU KADAR MI KOLAY?

İddialar bununla da sınırlı değil. Gelen bilgilere göre;

– Depremde iş yeri yıkılmayan,

– Deprem sonrası Malatya’yı terk eden,

– Uzun süre şehirle hiçbir bağını sürdürmeyen bazı kişilerin,

– Bugün gelinen noktada araçlarını dahi bırakıp geri dönerek,

– “Ben de depremzedeyim” diyerek bu fırsattan yararlandığı iddia ediliyor.

Eğer bu iddialar doğruysa, sormak gerekiyor:

Depremzede olmak gerçek bir mağduriyet mi, yoksa zamanı gelince giyilen bir elbise mi?

GERÇEK MAĞDUR KAPIDA, DÜKKÂN BAŞKASININ ELİNDE

Aylarca konteynerde, borçla, icra tehdidiyle ayakta kalmaya çalışan esnafın;

“Bize yer kalmadı” denilerek geri çevrildiği,

buna karşılık ne dükkânı yıkılan ne de deprem sürecini yaşayan bazı isimlerin anahtar teslim şekilde yerleştiği iddiaları kamuoyunda büyük tepki yaratmış durumda.

Malatyalı soruyor:

– Hangi kriterlere göre dağıtım yapıldı?

– Gerçekten iş yeri yıkıldığı belgelenen kaç esnaf var?

– Bu listeler kim tarafından hazırlandı?

– Denetim yapıldı mı, yoksa “göz yumma” mı tercih edildi?

DENETİM VAR MI, YOKSA “BİZ BİZE YETERİZ” Mİ?

Kamu adına yapılan her dağıtımın şeffaf, denetlenebilir ve adil olması gerekirken, iddialara göre MATİM sürecinde bu ilkeler ya askıya alınmış ya da bilinçli olarak görmezden gelinmiş durumda.

Eğer gerçekten denetim varsa, neden kamuoyuna açıklanmıyor?

Eğer yoksa, depremzede esnafın hakkını kim koruyacak?

BU SADECE BİR TİCARİ MESELE DEĞİL, BU BİR VİCDAN SINAVIDIR

Deprem zaten can aldı, umut aldı, ekmek aldı.

Şimdi kalan son kırıntı olan iş umudu da

iddialara göre torpille, yakınlıkla, tanıdıklıkla paylaştırıldıysa,

bu sadece bir yönetim zaafı değil, ağır bir vicdan çöküşüdür.

Yetkililerin bu iddialara net, belgeli ve kamuoyunu tatmin edecek açıklamalar yapması artık bir tercih değil, zorunluluktur.

Çünkü depremzede esnaf artık şunu soruyor:

“Biz depremi yaşadık ama bedelini neden başkaları ödülsüz kazanıyor?”

Kamuoyunun gözü bu sürecin üzerindedir.

Sessizlik, bu iddiaları ortadan kaldırmaz;

aksine daha da büyütür.