Malatya’da faaliyet gösteren bazı STK ve oda başkanlarının yeniden seçilmesiyle birlikte, kent kamuoyunda uzun süredir dillendirilen sorular bir kez daha yüksek sesle sorulmaya başlandı. Anlaşılan o ki, Malatya’da “başarı” kavramı; üretim, çözüm, sahada varlık ya da üyeye dokunmak gibi çağdaş ölçütlerle değil, koltuğu sıkı tutmakla ölçülüyor.

Yıllardır aynı yüzler, aynı isimler, aynı koltuklar… Değişen tek şey takvim yaprakları. Depremler yaşanmış, esnaf kan ağlamış, üretici ayakta kalma mücadelesi vermiş, gençler umudunu başka şehirlere taşımış; ama ne hikmetse bu ağır tablo, seçim sandıklarına hiçbir şekilde yansımamış. Demek ki her şey güllük gülistanlık! Demek ki bu başkanlar harikalar yaratmış! Demek ki Malatya uçmuş, şahlanmış, çağ atlamış!

Peki delegeler neye göre oy veriyor?

Bu sorunun cevabı ne yazık ki şeffaf değil. Performansa mı? Hayır. Hesap verebilirliğe mi? O da değil. Üyelerin yaşadığı gerçek sorunlara karşı gösterilen reflekslere mi? Maalesef yine hayır. Görünen o ki oylar; alışkanlığa, ahbap-çavuş ilişkilerine, “aman düzen bozulmasın” refleksine ve kapalı kapılar ardındaki dengelere göre dağıtılıyor.

Bazı oda ve STK’lar adeta kişisel mülke, başkanlıklar ise ömür boyu görev anlayışına dönüşmüş durumda. Seçim oluyor ama değişim olmuyor. Sandık kuruluyor ama irade yenilenmiyor. Demokrasi var ama vitrinlik.

Bunca zamandır esnafın feryadı, üreticinin serzenişi, vatandaşın şikâyeti demek ki abartıdan ibaretmiş. Meğer Malatya’da herkes halinden son derece memnunmuş. Çünkü sonuçlar yalan söylemez; sandık konuşmuş, delegeler kararını vermiş ve yine “bildik tablo” değişmeden yoluna devam etmiş.

Bizler her fırsatta “değişim şart” dedik. Esnafın kan kaybettiğini, üreticinin maliyet altında ezildiğini, vatandaşın artık temsil edilmediğini dile getirdik. Ama görünen o ki, bu çağrılar sadece bir azınlığın kuruntusuymuş. Zira seçilen başkanlar, bir kez daha güven tazelemiş. Demek ki başarı ortada! Demek ki yapılanlar yeterli, söylenenler gereksiz, yaşanan sorunlar ise hayal ürünü!

O halde esnaf neden şikâyet ediyor?

Vatandaş neden dert yanıyor?

Üretici neden ayakta kalmakta zorlanıyor?

Belli ki sorun sistemde değil, sorun sorunu dile getirenlerde!

Delegelerin iradesiyle Malatya bir kez daha “istikrar” yolunu seçmiş. Aynı koltuklar, aynı isimler, aynı anlayış… Değişimin risk olduğuna karar verilmiş olmalı. Çünkü alışkanlıklar bozulmamış, düzen korunmuş, koltuklar sağlam kalmış.

Bu tablo bize şunu gösteriyor:

Malatya memnun.

Esnaf mutlu.

Üretici umutlu.

Vatandaş huzurlu.

Aksi olsaydı zaten değişim olurdu, değil mi?

Hal böyleyken bizlere de fazla söze gerek kalmıyor. Madem ki her şey yolunda, madem ki delegeler bu başarıyı yeterli görüyor, o zaman düşen görev belli:

Seçilen başkanları tebrik ediyor, kendilerine hayırlı olsun dileklerimizi iletiyoruz. Bu büyük “başarıların” artarak devam etmesini temenni ediyoruz. Esnafın, üreticinin ve vatandaşın yaşadığı tüm sıkıntıların da muhtemelen zamanla kendiliğinden çözüleceğine inanıyoruz.

Çünkü Malatya memnunsa, gerisi teferruattır.

Dilek Kiraz