VEFA UNUTULMAZ, NANKÖRLÜK İSE İZ BIRAKIR

Son yıllarda toplumda giderek daha fazla hissedilen bir gerçek var: Vefa konuşuluyor ama nankörlük yaşanıyor. Dillerde “ahde vefa”, davranışlarda ise tam tersi bir tablo… Yapılan iyiliklerin unutulduğu, verilen emeklerin görmezden gelindiği bir düzen, artık istisna değil adeta alışkanlık haline gelmiş durumda.

Vefa; zor gününde yanında olanı unutmamak, düştüğünde el uzatanı sırtından vurmamak demektir. Ancak gelinen noktada bazı kesimler için vefa, sadece ihtiyaç anında hatırlanan bir kavramdan ibaret. İşleri düştüğünde kapı aşındıranlar, işleri bittiğinde selamı dahi esirgeyenler… İşte tam da burada nankörlüğün en çıplak hali ortaya çıkıyor.

Bugün toplumda öyle bir tablo var ki; iyilik yapan sorgulanır, fedakârlık gösteren yıpratılırken, nankörlük neredeyse cesaret gibi pazarlanıyor. “Ben yaptım oldu” anlayışıyla hareket edenler, geçmişte kendilerine uzanan elleri hızla unutuyor. Oysa unutulan her emek, bir gün hatırlatmasını mutlaka yapar.

Uzmanların da sıkça dile getirdiği gibi nankörlük, sadece bir karakter zafiyeti değil, aynı zamanda toplumsal çürümenin de habercisidir. Çünkü vefanın olmadığı yerde güven olmaz, güvenin olmadığı yerde ise ne dostluk kalır ne de samimiyet.

Daha da çarpıcı olan ise şu: Nankörlük yapanların çoğu, en çok vefadan bahsedenler arasından çıkıyor. Sözde sadakat, özde menfaat… Alkış bekleyen ama teşekkür etmeyi bilmeyen bir anlayışın, topluma ne verebileceği ise ayrı bir tartışma konusu.

Toplum hafızası zayıf olabilir ama tamamen silinmiş değil. Kimlerin zor günlerde ortada olmadığı, kimlerin ise sessizce destek verdiği unutulmuyor. Vefa sessizdir ama kalıcıdır. Nankörlük ise gürültülüdür ama itibarsızdır.

Sonuç olarak; vefa bir duruştur, nankörlük ise bir tercihtir. Ve bu tercih, insanın kim olduğunu er ya da geç ortaya koyar. Bugün alkışla yürüyen nankörlük, yarın yalnızlıkla sınanır. Çünkü unutulmaması gereken en net gerçek şudur: Vefa borçtur, nankörlük ise karakterin iflasıdır.

Dilek Kiraz