Akçadağ Ekonomisi: Açılışlar Manşet Oldu, Kapanışlar Sessizliğe Gömüldü.

Bir zamanlar büyük umutlarla açıldı. Dualar edildi, kurdeleler kesildi, kameralar karşısında "istihdam", "üretim" ve "Akçadağ'a can suyu olacak" sözleri verildi. Türk ve Çin ortaklığıyla kurulan futbol topu üretim tesisi, tam kapasiteye ulaştığında yaklaşık 300 kişiye iş imkânı sağlayacağı açıklanmıştı.

Peki şimdi ne oldu?

O gün objektiflere gülümseyenler bugün neden sessiz? Fabrikanın bacası neden tütmüyor? İşçiler nerede? Verilen sözler neden havada kaldı?

Akçadağlı vatandaşların cevabını beklediği soru tam da budur. Açılışlarda büyük vaatler verenlerin, kapanışın gerekçesini de aynı açıklıkla kamuoyuna anlatması gerekmez mi?

Bir fabrikanın kapanması sadece bir işletmenin faaliyetini durdurması değildir. O fabrikanın kapısından çıkan her işçi, evine biraz daha ağır bir yükle döner. Kapanan sadece üretim değildir; umutlar, hayaller ve ekmek kapılarıdır.

"300 kişiye istihdam" denildi. Bugün o 300 kişilik umut nerede? Üretim neden durdu? Deprem mi, ekonomik şartlar mı, yatırım planındaki eksiklikler mi? Yoksa açılışta verilen sözler, kurdele kesildikten sonra unutulan vaatlerden mi ibaretti?

Akçadağ halkı artık reklam cümleleri değil, net cevaplar istiyor. Çünkü alkışlarla açılan yatırımların sessiz sedasız kapanması, kamuoyunda doğal olarak soru işaretleri oluşturuyor.

Bir ilçenin kalkınması yalnızca açılış törenleriyle olmaz. Asıl başarı, yıllar sonra da fabrikanın üretime devam etmesi, işçinin maaşını alması ve gençlerin memleketlerinde iş bulabilmesidir.

Akçadağ yıllardır yatırım, üretim ve istihdam vaatleriyle gündeme geliyor. Her yeni projenin temelinde umut, her açılışta alkış, her törende büyük sözler vardı. Ancak bugün geriye dönüp bakıldığında, vatandaşın aklındaki tek soru şu: Bu vaatlerin kaçı kalıcı oldu?

Peki bugün geriye ne kaldı?

Kapısına kilit vurulan bir fabrika...

İşsiz kalan emekçiler...

Sessizliğe gömülen vaatler...

Şimdi Akçadağ halkı cevap bekliyor.

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor:

Top fabrikası gerçekten topu taca mı attı, yoksa bu yatırım sahipsiz mi bırakıldı?

Gençler neden memleketlerinde iş bulamayıp başka şehirlerin yolunu tutuyor?

Top fabrikası neden kapandı?

Yaklaşık 300 kişilik istihdam hedefi neden gerçekleşmedi ya da sürdürülemedi?

İşçiler bugün nerede?

Yatırımcılar üretimi yeniden başlatmayı düşünüyor mu?

İlgili kurumlar bu fabrikanın yeniden faaliyete geçmesi için herhangi bir girişimde bulundu mu?

Bu fabrikanın kapanmasının gerçek nedeni nedir?

Yatırım yapılırken yapılan fizibilite çalışmaları doğru muydu, yoksa sadece açılış yapmak mı hedeflenmişti?

300 kişilik istihdam vaadini verenler bugün neden aynı cesaretle kamuoyunun karşısına çıkmıyor?

Fabrikanın kapanacağını kim biliyordu? Buna rağmen neden önlem alınmadı?

Akçadağ halkı bu soruların açık, net ve belgelerle desteklenmiş cevaplarını bekliyor. Çünkü verilen her söz, o ilçede yaşayan insanların geleceğine dair verilmiş bir sözdür. Cevapsız kalan her soru ise kamu vicdanında büyümeye devam eder.

Bir fabrikanın bacası tüttüğü sürece sadece üretim yapılmaz; o fabrikanın kapısından yüzlerce ailenin umudu da içeri girer. Ancak Akçadağ'daki Top Fabrikası'nın kapanmasıyla birlikte sadece makineler susmadı, birçok emekçinin ekmek kapısı da kapandı.

Deprem elbette büyük bir felaketti. Binlerce insanımızı kaybettik, şehirlerimiz ağır yara aldı. Ancak deprem, üretimin tamamen durmasının ve işçilerin kaderine terk edilmesinin gerekçesi olmamalıdır. Asıl sorgulanması gereken, fabrikanın yeniden ayağa kaldırılması için kimlerin ne yaptığı, hangi adımların atıldığı ve neden sonuç alınamadığıdır.

Yıllarca alın teri döken işçiler, bugün "Ne olacak hâlimiz?" sorusuna cevap ararken, yetkililerden gelen sessizlik dikkat çekiyor. Üretimin durduğu yerde işsizlik büyüyor, işsizliğin büyüdüğü yerde ise göç kaçınılmaz oluyor. Akçadağ'ın kaybettiği yalnızca bir fabrika değil; ekonomik canlılığı, genç nüfusu ve geleceğe dair umutlarıdır.

Kamuoyu şimdi net cevap bekliyor. Sessizlik uzadıkça sorular büyüyor, umutlar ise her geçen gün biraz daha azalıyor.

Dilek Kiraz