Geçtiğimiz günlerde gündeme taşıdığımız sulama birlikleri meselesi, Akçadağ Sulama Birliği’nin mahalle muhtarlıklarına gönderdiği son yazıyla birlikte adeta çiftçinin kader belgesine dönüştü. Yazıda, 2025 ve önceki yıllara ait sulama suyu borçlarını ödeyemeyen çiftçiler hakkında 30 Ocak 2026 itibarıyla icra takip işlemlerinin başlatılacağı açıkça ifade ediliyor. Üstelik “ertelenmeyecek” vurgusuyla…

Tarlaya Su Yok, Çiftçiye İcra Var.

Şimdi soralım: Hangi tarımdan, hangi üretimden, hangi kazançtan söz ediyoruz?

Depremzede Çiftçiye Bir Darbe de Sulama Birliklerinden

Depremle yıkılan, kuraklıkla kavrulan, mazotla ezilen, gübreyle boğulan çiftçiye bir de icra tehdidi reva görülüyor. Tarımı ayakta tutması gereken kurumlar, sanki tahsilat ofisine dönüşmüş durumda. Sulama birlikleri artık su veren değil, haciz getiren yapılar hâline gelmiş.

Kuraklık, Deprem, Zam… Yetmedi Bir de İcra Geldi.

Tarlaya Su Gitmedi, Dosyaya İcra Gitti

Yıllardır aynı manzara:

Kanallarda su yok

Tarlada ürün yok

Pazarda para yok

Çiftçinin cebinde umut yok

Ama iş borca gelince sistem kusursuz çalışıyor.

Ne hikmetse!

Çiftçi kuraklıktan yanmış, depremden çıkamamış, ürün para etmemiş, destekler ya geç yatmış ya hiç yatmamış… Bunların hiçbiri dikkate alınmıyor. Masa başında yazılan bir yazıyla binlerce üreticiye şu mesaj veriliyor:

“Üretmiş olman önemli değil, yaşaman hiç önemli değil, ödemezsen icra var.”

Tarımı Konuşan Çok, Tarımı Yapan Kalmadı

Her platformda tarımdan söz edenler, fotoğraf çektirenler, kürsülerde “çiftçi bizim baş tacımız” diyenler, konu icraya geldiğinde ortadan kayboluyor. Sulama birlikleri ise çiftçinin yanında durmak yerine muhasebe kalemiyle çiftçinin boğazına sarılıyor.

Bugün Malatya’da, Akçadağ’da, Doğanşehir’de çiftçi toprağına değil, borcuna bakar hâle gelmiş durumda. Tarım politikaları üretimi değil, tahsilatı esas alıyor.

Birlik Var Ama Dayanışma Yok

Adı “birlik” olan kurumlarda ne yazık ki birlikten eser yok.

Çiftçiyle birlik olunacağına, icra dosyasıyla karşısına çıkılıyor.

Soruyoruz:

Bu icralar başlatılınca tarım mı kurtulacak?

Çiftçi üretimi bırakınca ülke kazanacak mı?

Tarlasını ekemeyen insan borcunu nasıl ödeyecek?

Ama bu soruların cevabı önemli değil. Önemli olan yazı yazılmış, tarih atılmış, imza atılmış olması…

Sonuç Net: Tarımı İcra Kurtarmaz

Bugün gelinen noktada sulama birlikleri, tarımın paydaşı olmaktan çıkıp çiftçinin korkulu rüyası hâline gelmiştir. Üreticiyi icrayla terbiye etmeye çalışan bir anlayışla ne tarım ayağa kalkar ne de kırsal ayakta kalır.

Bu haber bir uyarıdır:

Tarımı icra dosyalarıyla değil, destekle, anlayışla ve gerçekçi politikalarla ayakta tutabilirsiniz.

Aksi halde yarın icraya verecek çiftçi de bulamayacaksınız.

Dilek Kiraz