Anahtar Parti’de Zelyurt Çalışıyor, İlçe Başkanları Aynı Tempoyu Neden Gösteremiyor?

Anahtar Parti Malatya İl Başkanı Erdoğan Zelyurt, son dönemde ortaya koyduğu saha temposu, teşkilat içi istişare trafiği ve birlik-beraberlik vurgusuyla Malatya siyasetinde dikkat çeken isimlerden biri haline gelmeye başladı. Özellikle teşkilat yapısını diri tutmaya yönelik adımları, istişare ve değerlendirme toplantılarına verdiği önem, ilçelerle kurmaya çalıştığı bağ ve “millete hizmet” eksenli yaklaşımı, parti tabanında da kamuoyunda da yakından takip ediliyor.

“Toplantı Fotoğrafı Var, Peki Sahada Karşılığı Var mı?”

Anahtar Parti’de ‘birlik-beraberlik’ söylemi mi, teşkilat gerçeği mi.?

Çünkü siyaset, sosyal medya paylaşımlarında kullanılan süslü cümlelerle değil; mahallede, sokakta, ilçede, esnafın kapısında, vatandaşın derdinde verilen emekle ölçülür. “Teşkilat çalışmalarını değerlendirdik, saha faaliyetlerini ele aldık, yol haritamızı konuştuk” demek elbette kolaydır. Zor olan ise, bu cümlelerin içini dolduracak somut bir çalışma ortaya koyabilmektir.

Bugün Malatya’da birçok kişi şu soruyu soruyor: İl başkanlığı düzeyinde verilen bu hareketli görüntü, ilçelere ne kadar yansıyor? İlçe başkanları ne yapıyor? Kadın kolları sahada hangi çalışmaları yürütüyor? Gençlik yapılanması hangi mahallede, hangi sokakta, hangi sosyal zeminde varlık gösteriyor? Kaç esnaf ziyareti yapıldı, kaç haneye girildi, kaç vatandaşın sorununa temas edildi? Yapılan istişare toplantılarında sadece birbirine moral veren cümleler mi kuruldu, yoksa ortaya ölçülebilir, denetlenebilir, takip edilebilir bir çalışma planı mı konuldu?

Siyasette artık kamuoyunun  “çalışıyoruz, sahadayız, birlik içindeyiz” şeklindeki yuvarlak cümlelere tok. Çünkü bu şehir, yıllardır bol vaat, bol fotoğraf, bol toplantı; ama az sonuç gören bir yorgunluğun içinden geçiyor. Malatyalı artık laf değil emek, slogan değil sonuç, paylaşım değil performans görmek istiyor.

Eğer gerçekten “güçlü teşkilat” varsa bunun ilk göstergesi, ilçe teşkilatlarının sahadaki görünürlüğüdür. Sadece merkezde yapılan birkaç toplantıyla, aynı masanın etrafında çekilmiş birkaç kareyle, altına da “birlik ve beraberlik en büyük gücümüz” notu düşülerek teşkilatın diri olduğu iddia edilemez. Çünkü gerçek birlik, yalnızca yan yana oturmak değil; aynı hedefe yürümek, aynı yükü taşımak, aynı mücadeleyi vermektir. Bugün kamuoyu tam da bunu sorguluyor: Acaba Anahtar Parti’de birlik ve beraberlik söylemi, sahadaki zayıflığı örtmek için kullanılan siyasi bir ambalaja mı dönüştü?

Erdoğan Zelyurt’un açıklamalarında dikkat çeken bir diğer nokta da “milletimizin sesi olmaya kararlıyız” ifadesi. Güzel bir cümle… Fakat milletin sesi olmak, önce milletin derdini gerçekten duymayı gerektirir. Malatya’nın ilçelerinde vatandaşın en temel gündemleri ortadayken; ekonomi, işsizlik, deprem sonrası toparlanma, kırsalda üreticinin sorunları, gençlerin gelecek kaygısı, kadınların sosyal ve ekonomik hayata katılımı gibi başlıklarda Anahtar Parti teşkilatları hangi somut çalışmayı yaptı? Hangi raporu hazırladı? Hangi sorunu kamuoyu gündemine taşıdı? Hangi mağdurun kapısını çaldı? Hangi ilçede halkla açık toplantı yapıldı? Eğer bunların cevabı yoksa, “milletin sesi olacağız” cümlesi de ne yazık ki siyasetin en sık tüketilen klişelerinden biri olmaktan öteye geçemez.

Kamuoyu artık şunu görmek istiyor:

İlçe başkanlıkları hangi takvimle çalışıyor?

Kadın kolları hangi sosyal saha programlarını yürütüyor?

Gençlik yapılanması hangi projeleri üretiyor?

Mahalle mahalle, sokak sokak hangi temaslar kuruluyor?

Toplantılarda konuşulan “yol haritası” somut olarak neyi içeriyor?

Hedefler neler, performans ne, sonuç ne?

Eğer ortada yalnızca toplantı salonlarında kurulan cümleler, sosyal medyada paylaşılan toplu fotoğraflar ve altına iliştirilen hamasi mesajlar varsa, bunun adına “teşkilat başarısı” değil, olsa olsa siyasi vitrin çalışması denir.

Kimse kusura bakmasın; Malatya’da siyaset artık cümlelerle değil, sahadaki ayak iziyle ölçülüyor. Vatandaş, “inandık, kararlıyız, çalışıyoruz” sözlerinden çok, bu sözlerin günlük hayatta nerede vücut bulduğuna bakıyor. İl başkanının çabası varsa elbette takdir edilir. Ancak bir siyasi hareketin gücü yalnızca il başkanının temposuyla ölçülmez. Asıl mesele, o enerjinin ilçelere yayılıp yayılmadığıdır. Teşkilatın tamamı aynı ciddiyetle çalışmıyorsa, il başkanının verdiği görüntü tek başına yeterli olmaz; hatta bir süre sonra o görüntü, teşkilatın genel zafiyetini daha görünür hale getirir.

Sonuç olarak Anahtar Parti Malatya teşkilatının önünde net bir sınav var:

Slogan mı üretiyorlar, siyaset mi?

Fotoğraf mı veriyorlar, sahada gerçekten var mı oluyorlar?

Birlik mesajı mı paylaşıyorlar, yoksa birlikteliği emeğe ve sonuca mı dönüştürüyorlar?

Çünkü Malatya artık kuru söylem değil, sahici mücadele görmek istiyor. “Ortak akıl”, “güçlü teşkilat”, “millete hizmet”, “yarınlar için kararlılık” gibi başlıklar, içi doldurulmadığında siyasi literatürde hoş duran ama toplum nezdinde karşılığı zayıf kalan ifadeler olmaktan öteye gidemez. Ve unutulmamalıdır ki; teşkilatın gücü toplantı masasında değil, halkın içinde belli olur. Eğer ilçelerde ses yoksa, sahada iz yoksa, kadın kolları ve ilçe teşkilatları görünmüyorsa, o zaman sorulacak soru da sert olur:

Anahtar Parti gerçekten çalışıyor mu, ilçeler yoksa çalışıyormuş gibi mi yapıyor?

Dilek Kiraz