CHP, Veli Ağbaba’nın emek verdiği Malatya’da neden yalnız kaldı?

Cumhuriyet Halk Partisi denildiğinde, bu ülkenin kurucu iradesi, Atatürk’ün mirası ve halkla omuz omuza duran siyaset anlayışı akla gelir. Malatya’da ise bu anlayışın son yıllardaki en güçlü temsilcilerinden biri hiç şüphesiz önceki dönem CHP Malatya Milletvekili Veli Ağbaba olmuştur.

Çünkü Veli Ağbaba, sadece seçim zamanı ortaya çıkan bir siyasetçi olmadı.

Malatya’nın zor gününde de vardı, kara gününde de vardı.

Pandemi döneminde vatandaşın yanında duran, esnafın, işçinin, emeklinin sesini Ankara’ya taşıyan isimdi. “Asrın felaketi” olarak hafızalara kazınan 6 Şubat depremlerinin ardından da Malatya’yı terk etmeyen, acıyı uzaktan izlemek yerine bizzat sahada yaşayan, depremzedelerin derdine ortak olan, enkazın başında, çadırın önünde, konteyner kentte halkla birlikte duran isimlerden biri yine Veli Ağbaba oldu. Bu yüzden Malatya’da birçok insan için Veli Ağbaba yalnızca bir milletvekili değil, zor günde memleketini yalnız bırakmayan bir değer oldu.

Ama mesele sadece manevi destek de değil.

Bugün dönüp bakıldığında CHP Malatya teşkilatının kullandığı il binasının ve birçok ilçe binasının mülkiyet olarak partiye kazandırılmasında da Veli Ağbaba’nın büyük emeği, büyük katkısı ve büyük mücadelesi vardır. Yani ortada sadece sözle anlatılacak bir siyaset değil, somut olarak teşkilata bırakılmış bir emek, alın teri ve kalıcı bir eser vardır. Bugün kapısında açıklama yapılan, önünde slogan atılan, “bizim binamız” denilen o yerlerin kazanılmasında kimin alın teri olduğu unutulacak bir detay değildir.

Aynı şekilde CHP Malatya’da görev yapan Barış Yıldız’ın da emeği inkâr edilemez. İl başkanlığı döneminde teşkilat adına verdiği mücadele, harcadığı mesai, ortaya koyduğu çaba elbette yok sayılamaz. Kim ne derse desin, bu şehirde CHP bayrağını taşımak, teşkilatı ayakta tutmak, zorluklara rağmen siyaset üretmek kolay bir iş değildir. Bu nedenle Barış Yıldız’ın emeklerini bir kalemde silmeye çalışmak da haksızlık olur.

Ama tam da bu noktada herkesin yüksek sesle sorması gereken bir soru var:

Madem ortada bu kadar emek, bu kadar mücadele, bu kadar sahiplenme var; o zaman dünkü kalabalık neden bu kadar yetersizdi?

Madem Veli Ağbaba gibi Malatya’nın zor günlerinde halkın yanında duran bir isim var,

madem Barış Yıldız gibi emek veren bir il başkanı var,

madem CHP tabanı bu kadar “hak, hukuk, mücadele” vurgusu yapıyor,

o halde il binası önünde ortaya çıkan görüntü neden bu kadar cılız kaldı?

Asıl tartışılması gereken mesele tam da budur.

Dünkü tablo, sadece bir protestonun zayıf kalması değil; aynı zamanda CHP Malatya teşkilatının kendi içinde ne kadar dağınık, ne kadar kırgın ve ne kadar yalnız bırakılmış olduğunu gösteren acı bir fotoğraf oldu. Öfke vardı, tepki vardı, itiraz vardı; fakat o itirazı büyütecek, sahip çıkacak, omuz verecek kalabalık neden yoktu?

Sorulması gerekenler açık:

CHP tabanı gerçekten haberdar edilmedi mi?

Teşkilat içinde bir küskünlük mü var?

Yoksa bazı isimler özellikle geri mi durdu?

Veli Ağbaba’nın yıllardır kurduğu siyasi aidiyet duygusu neden sahaya aynı güçle yansımadı?

Barış Yıldız’a “arkandayız” diyenler, iş il binası önüne gelince neden ortada görünmedi?

Çünkü siyaset sadece sosyal medyada destek mesajı paylaşmakla yapılmaz.

Siyaset, zor günde omuz vermekle, dava dediğin yapıya sahip çıkmakla, yalnız bırakmamakla yapılır.

Eğer CHP Malatya’da gerçekten bir birlik iddiası taşıyorsa, önce dönüp şu sorunun cevabını vermelidir:

Dün o il binasının önünde neden beklenen sahiplenme oluşmadı?

Çünkü oradaki eksiklik sadece sayı eksikliği değildi; oradaki eksiklik, örgütsel dayanışmanın, ortak duruşun ve samimi sahiplenmenin eksikliğiydi.

Veli Ağbaba’nın Malatya’ya verdiği emek ortada.

Barış Yıldız’ın teşkilat için harcadığı çaba ortada.

Ama ortada bir başka gerçek daha var:

Bu iki ismin emeğine rağmen CHP Malatya, dünkü tabloda kendi kadrolarını bile tam anlamıyla bir araya getiremedi.

Bu yüzden mesele sadece “kaç kişi geldi” meselesi değildir.

Mesele, neden daha fazlası gelmedi meselesidir.

Mesele, kimlerin sessiz kaldığı meselesidir.

Mesele, kimlerin mücadele edenleri yalnız bıraktığı meselesidir.

Ve CHP Malatya bu sorulara samimiyetle cevap vermediği sürece, dünkü görüntü sadece bir günün fotoğrafı olarak kalmayacak; partinin içindeki kırılmanın, kopuşun ve sahadaki zafiyetin simgesi olarak hafızalara kazınacaktır.

Dilek Kiraz