AKÇADAĞ’DA “KADIN KOOPERATİFİ” DOSYASI

ORTADA KADIN YOK, ÜRETİM YOK, ŞEFFAFLIK HİÇ YOK!

BU BİR KOOPERATİF DEĞİL, BU BİR SESSİZLİK ORGANİZASYONU

Akçadağ’da bir süredir fısıltıyla konuşulan ama kimsenin yüksek sesle dile getirmeye cesaret edemediği bir gerçek var: Kadın Kooperatifi adıyla anılan yapı, sahada yok, pazarda yok, vitrinde yok, ama kâğıt üzerinde mucizeler yaratıyor!

İlçede esnafa soruyorsunuz:

— “Kooperatiften ürün aldınız mı?”

Cevap net: Hayır.

Vatandaşa soruyorsunuz:

— “Kooperatifin satış noktası nerede?”

Cevap daha net: Bilmiyoruz.

Ürün Nerede, Üretim Nerede?

Türkiye’nin dört bir yanında kadın kooperatifleri; pazarı olan, markası olan, sosyal medyada aktif, fuarlara katılan yapılar hâline gelmişken Akçadağ’da durum bambaşka.

Ortada düzenli bir üretim, sabit bir satış noktası, şeffaf bir faaliyet raporu yok.

Ama nedense “kooperatif” kelimesi, her proje sunumunda, her süslü konuşmada bolca kullanılıyor.

Evet, yanlış okumadınız.

Ortada ürün yok, satış yok, tanıtım yok, hesap yok…

Ama nedense tabelası var, adı var, konuşması bol.

BU KOOPERATİF NEREDE?

Akçadağ’ın çarşısında dolaşın.

Manavlara sorun.

Marketlere girin.

Esnafa kulak verin.

Tek bir cevap alırsınız:

“Biz böyle bir kooperatiften ürün görmedik.”

Peki soralım:

Üretiyorsa nerede üretiyor?

Satıyorsa kime satıyor?

Kazanıyorsa kim kazanıyor?

KADIN KOOPERATİFİ AMA KADINLAR ORTADA YOK

İşin en trajikomik kısmı da burası.

“Kadın kooperatifi” deniyor ama:

Üretimde kadın yok,

Satışta kadın yok,

Karar mekanizmasında kadın yok,

Kamuoyunda kadın yok!

Kadınların emeğiyle övünülen bu yapıda kadınlar yalnızca süslü cümlelerde var. Gerçek hayatta ise tam anlamıyla görünmezler.

BAŞKAN KİM? YÖNETİM KİM? BİLEN VAR MI?

Bir kooperatif düşünün:

Başkanını bilen yok,

Yönetim kurulunu tanıyan yok,

Ortak listesini gören yok,

Genel kurul yapılıp yapılmadığını bilen yok.

Bu noktada insanın aklına ister istemez şu geliyor:

Bu yapı gerçekten çalışıyor mu, yoksa yalnızca “çalışıyor gibi mi gösteriliyor?”

HESAP SORAN YOK, HESAP VEREN HİÇ YOK

Şeffaflık sıfır.

Faaliyet raporu yok.

Gelir-gider tablosu yok.

Kamuoyuna açık tek bir net bilgi yok.

Ama konu açıldığında savunma hazır:

“Kadınlar üretiyor”

“Projemiz var”

“Çalışmalar sürüyor”

Sormak lazım: Hangi üretim?

Hangi proje?

Hangi çalışma?

KOOPERATİF Mİ, VİTRİN SÜSÜ MÜ?

Bugün Türkiye’nin birçok ilçesinde kadın kooperatifleri:

Pazarlara çıkıyor,

İnternetten satış yapıyor,

Fuar fuar geziyor,

Markalaşıyor.

Akçadağ’daki ise:

Sessiz,

Görünmez,

Hesapsız,

Sahipsiz.

Bu tabloya bakınca insanın aklına tek bir ihtimal geliyor:

Bu kooperatif, kadınlar için değil; bazıları için “dosya doldurma”, “fotoğraf verme”, “rapora yazma” aracı olabilir mi?

ASILI SORU ŞU: BU YAPI KİMİN İŞİNE YARIYOR?

Kadınlara mı?

— Hayır, çünkü ortada kadın yok.

Akçadağ ekonomisine mi?

— Hayır, çünkü piyasada tek bir ürünü yok.

Vatandaşa mı?

— Hayır, çünkü kimse ne olduğunu bilmiyor.

O zaman soru net: Bu kooperatif kimin işine yarıyor?

AKÇADAĞ HALKI ARTIK MASAL DEĞİL, GERÇEK İSTİYOR

Bu saatten sonra süslü cümlelerle, “niyetimiz var” açıklamalarıyla kimseyi kandıramazsınız.

Akçadağ kamuoyu şu soruların net, belgeli, açık cevaplarını bekliyor:

Kooperatif aktif mi, değil mi?

Başkanı kim, yönetimi kimlerden oluşuyor?

Son 2 yılda ne üretildi, kaça satıldı?

Gelir varsa nereye harcandı?

Kadınlar bu yapının neresinde?

TABELA KOOPERATİFLERİYLE KADIN EMEĞİ KİRLETİLEMEZ

Kadın emeği kutsaldır, ucuz propaganda malzemesi değildir.

Kadın kooperatifleri vitrin süsü değildir, hesap vermek zorundadır.

Akçadağ’daki bu tablo düzeltilmezse, tarihe şu cümle kalır:

“Kadınların adı vardı ama emeği yoktu; kooperatif vardı ama kendisi yoktu.”

Akçadağ Kadın Kooperatifi meselesi artık “var mı yok mu” tartışmasını aşmış durumda.

Top artık yetkililerde.

Ya çıkıp açık açık anlatacaklar,

ya da bu sessizlik, her şeyi anlatmaya devam edecek.

Dilek Kiraz