Kayısının Başkenti Malatya Dolu Felaketiyle Sarsıldı, Ziraat Odaları Sessizliğe Büründü!

Kayısının başkenti olarak bilinen Malatya’da etkili olan dolu yağışı, başta kayısı bahçeleri olmak üzere birçok tarım alanında ciddi zarara yol açtı. Üreticinin yıl boyu emek vererek büyüttüğü ürünler bir anda yerle bir olurken, gözler doğal olarak çiftçinin sesi olması gereken ziraat odalarına çevrildi. Ancak iddialara göre ne il merkezinden ne de ilçelerdeki ilgili kurumlardan tatmin edici tek bir açıklama gelmedi.

Malatya’da etkili olan dolu yağışı, binlerce dönüm tarım arazisinde büyük zarara yol açtı. Yıllık emeğini toprağa veren üreticinin umudu bir anda yerle bir olurken, şehir genelinde gözler çiftçinin sesi olması gereken ziraat odalarına çevrildi. Ancak ortada ne güçlü bir açıklama var, ne sahada net bir çalışma, ne de üreticinin yarasına merhem olacak ciddi bir duruş.

Ziraat odaları denildiğinde akla üreticinin hakkını savunan, afet anında sahaya inen, devlet nezdinde girişim yapan kurumlar gelmelidir. Ancak Malatya’da yaşanan tablo bunun tam tersini gösteriyor. Çiftçi bahçede dolunun izini sayarken, bazı oda yöneticileri adeta koltuklarının tozunu alıp günü kurtarma derdinde. Sanki o koltuklar hizmet makamı değil, aile yadigârı miras eşyası gibi bırakılmak istenmiyor.

Tarlada emekçinin yüreği yanarken, bazı koltuk sahiplerinin adeta hiçbir şey olmamış gibi davranması tepkileri büyüttü. Malatyalı üreticiler, “Bahçelerimiz zarar gördü, emeğimiz heba oldu ama ortada ses veren yok” diyerek sitemlerini dile getiriyor. Çünkü çiftçi afetle mücadele ederken, temsil makamında oturanların sessizliğe gömülmesi kamuoyunda büyük rahatsızlık oluşturdu.

İddialara göre bazı oda yöneticileri, yaşanan afeti görmek yerine makam odalarının konforunda “her şey güllük gülistanlık” havası estiriyor. Üretici perişan, esnaf tedirgin, ihracat endişeli; fakat koltuk sevdasına kapılanların umurunda değil. Sanki o makamlar hizmet için değil, ömür boyu oturulacak miras koltuklarıymış gibi sımsıkı sarılmış durumdalar.

Malatya ekonomisinin can damarı olan kayısı zarar görmüşken sessiz kalmak, sadece üreticiye değil şehre de haksızlıktır. Çünkü kayısı demek Malatya’nın alın teri, ihracatı, geçim kaynağı ve geleceği demektir. Bugün bahçede yaşanan zarar karşısında susanlar, yarın ortaya çıkacak ekonomik kaybın da sorumluluğunu taşımak zorundadır.

Çiftçi bekliyor… Nerede hasar tespit çağrıları? Nerede üreticiye destek açıklamaları? Nerede sahaya inip vatandaşın derdini dinleyen yöneticiler? Yoksa seçim zamanı kapı kapı gezenler, afet günü ortadan mı kayboldu?

Malatya kamuoyu artık göstermelik ziyaretler değil, gerçek duruş görmek istiyor. Çiftçinin yanında olan, toprağın sesini duyan, mağduriyet karşısında çözüm üreten yöneticiler talep ediliyor. Koltuğa yapışıp sadece unvan taşıyanlara ise sabır giderek tükeniyor.

Kayısının Başkentinde Felaket Var, Ziraat Odalarında Ses Yok!

Kamuoyunda yükselen ortak görüş şu: Eğer bu makamlar sadece kartvizitte unvan taşımak için varsa, çiftçinin derdiyle ilgilenmeyecekse, o koltukların ne anlamı kaldı? Üretici can çekişirken susanların, hasat zamanı başarı hikâyesi anlatmaya hakkı yoktur.

Kayısı bahçeleri doluyla yara alırken, asıl yara güven duygusunda açıldı. Çünkü üretici bir kez daha gördü ki bazı makam sahipleri sadece fotoğraf günlerinde var, kriz günlerinde ise yok hükmünde. Malatya bunu hak etmiyor, çiftçi bunu hak etmiyor.

Dilek Kiraz